Područje opštine Žabalj naseljeno je u kontinuitetu od mlađeg kamenog doba do danas. O tome svedoče brojni naseobinski kompleksi locirani uglavnom na visokim terasama stare obale Tise, Jegričke i Male bare. Jedni kraj drugih situirani su ostaci neselja iz neolite, bronzanog i gvozdenog doba, nekropole Kelta, poluzemunice Sarmata i silosi Slovena.

Brojan i bogat inventar prikupljen rekognisciranjem i zaštitnim arheološkim iskopavanjima, čuva se u muzeju Vojvodine i zavičajnoj zbirki u Žablju. Vredne pomena su kolekcija srebrnog novca iz Gospođinaca, kolekcija srebrnog nakita iz Čuruga (6 vek p.n.e.), oružje Skordiska, keramika i oruđa od kamena, kosti i metala. Iz 4-og veka očuvan je u potpunosti vodoprivredni objekat poznat kao Rimski šanac, korišćen kao prvorazredna polovna komunikacija u starom i srednjem veku.

Od kraja 9-og veka područje opštine je u sklopu Ugarske i naseljeno je Srbima o čemu govore pisani izvori i toponimi srpske proveniencije, očuvani do danas, a ѕa svedočeni u arhivskoj građi iz srednjeg veka. Prostor opštine je u vlasti Turaka od 1541.godine i pripada nahiji Titel, a žitelji su isključivo Srbi naseljeni u desetak sela od kojih 3, Črug, Žabalj i Gospođinci, postoje i danas. Od 1699. Godine do 1918.godine područje je pod vlašću Habsburške Monarhije i Austro-Ugarske. Za potrebe odbrane granice od Turaka 1763.godine formiran je Šajkaški graničarski bataljon u čiji sastav ulaze Žabalj, a od 1769.godine Čurug i Gospođinci. Definitivno je kompletan 1800.godine preseljenjem Srba iz Temerina na lokaciju današnjeg Đurđeva. Bataljon se istakao u ratovima protiv Turaka i u sukobu sa Mađarima 1848/49.godine u vreme Bune. Aprila 1849.godine sela naše opštine su spaljena, a stanovništvo masovno stradalo tokom ratnih operacija. Nakon razvojačenja granice 1873.godine, raspadanja porodičnih zadruga i rapidne pauperizacije stanovništvo se raseljava i time omogućava useljenje mase Nemaca, Mađara, Rusina i Jevreja pri čemu ovaj deo Šajkaške gubi Srpski etnički karakter. Krajem 1918.godine opština sreza Žabalj ulaze slobodno izraženom voljom svojih građana u sastav Kraljevine Srbije, odnosno Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. 1941.godine Mađarska soldateska okupira i anketira naselja Žabaljskog sreza, a početkom 1942.godine vrši masovan genocid nad Srbima i Jevrejima likvidirajući oko 2000 lica. 1944.godine definitivno oslobođena opština Žabalj je u sklopu Srbije i Jugoslavije. Čurug se prvi put spominje 1225.godine pod ovim nazivom. Posle toga je često menjao feudalne gospodare, a početkom 15-og veka postao je posed despota Đurađa Brankovića.

O Čurugu, kao naseljenom mestu, postoji prvi pisani trag iz 1238.godine, za vreme Ugarskog kralja Bele IV. Od ovog zapisa do 1656.godine, pojavljuje se pod raznim imenima. Povoljan geografski položaj, plodna zemlja i blizina reke Tise, učinili su da se u periodu velike seobe naroda od IV do IX veka na ovom prostoru smenjuju razni narodi kao što su: Huni, Gepidi, Langobardi, Avari, Franci, Bugri, Mađari. Od svih onih plemena do polovine XX veka zadržali su se samo Sloveni i Mađari. Proterivanjem Turaka postaje granično mesto u Potiskoj vojnoj krajini. Tokom bune neprijatelj ruši crkvu i vrši genocid nad domaćim stanovništvom. Posle bune stanovništvo se vraća u Čurug, a doseljavaju se i novi stanovnici. Prema arheološkim istrživanjima na prostoru današnjeg Čuruga postojalo je naselje u kamenom dobu o čemu svedoče kosti mamuta pronađene na ovom prostoru. Najnovija istraživanja pokazuju prisustvo Rimljana u 4-om veku kao i doseljavanje Slovena pre velike seobe. Prva crkva u Čurugu pominje se 1739.godine, a ova današnja podignuta je 1860.godine. Hram Sv. Vaznesenja Gospodnjeg sa tri tornja poznat je po ikonostasu koga je uradio Đorđe Krstić i po čuvenom zvonu „Veliko kontra GE“ teškom 4775 kg na kome piše „Srpska pravoslavna crkvena opština u Čurugu za vreme vlade NJ.V.Aleksandra i Kralja Srba, Hrvata i Slovenaca i arhijerstva NJ.V.Pr.G.Dr Irineja Episkopa Novosadskog-Bačkog podiže na Sv. Vaznesenjskom Hramu svome ovo zvono da danju i noću budi verne k slavenoslavlju svetoga imena božijega. Gospođinci kao naselje u bačkoj županiji prvi put zabeleženo 1341.godine pod imenom Bogorodičino selo. Od 1769.godine Gospođinci postaju granično mesto u sastavu Šajkaškog bataljona do 1873.godine. Iz tih vremena ostao je šanac koji se pruža u pravcu sever-jug kao granica Austrougarske i Turske. Današnje naselje počelo se podizati krajem 18-og i 19-og veka. Dva svetska rata ostavila su traga i u Gospođincima, iz toga vremena u pravoslavnoj crkvi u Gospođincima i danas se čuva barjak sa 98 pločica na kojima su ispisana imena dobrovoljaca.

 

Površina atara iznosi 5206 hektara, dok se prosečno godišnje seju 3724. hektara uglavnom, kukuruzom, pšenicom, šećernom repom, suncokretom i paprikom. Ono što je naročito karakteristično za ovo pitomo bačko mesto je svakako seoska crkvena slava koja se održava 15.avgusta (prenos moštiju Sv.Arhangela Mihaila) . Lovište Lovačkog društva „Fazan“ zahvata površinu od 4822. Hektara i bogato je ravničarskom divljači. Neposredno pored sela nalazi se Mala bara (pritoka Jegričke), a severno od nje protiče Jegrička. Prema poslednjem popisu stanovništa, Gospođinci imaju oko 4000 stanovnika. S obzirom na svoj položaj Gospođinci pripadaju grupi unutrašnjih naselja na lesnoj terasi. Široke ulice sa ušorenim kućama okrenutim prema ulici, ukazuju na pravi panonski tip naselja. Gospođinci su danas lepo, uređeno i čisto bačko mesto. Ulice su asfaltirane, ozelenjene, prošarane cvetnim vrtovima. Gospođinci imaju osnovnu školu, biblioteku sa čitaonicom, bioskop, omladinski dom, zdravstvenu stanicu idr. Prva škola je izgrađena još daleke 1763.godine, čime se žitelji Gospođinaca ponose. U Gospođincima su rođeni Pavle Beljanski-velliki dobrotvor i kolekcionar vrhunskog ostvarenja srpske likovne umetnosti, Avram Đukić-generak i istoričar, Stevan Bodnarov-slikar i vajar.